ประวัติกีฬาเปตอง

กีฬาเปตองเป็นกีฬาอีกชนิดหนึ่งที่เรานั้นรู้จักกันดี และคนนิยมเล่นกันอย่างแพร่หลายไปทั่วทุกภาคของประเทศไทย

เนื่องจากกีฬาเปตองได้แพร่หลายเข้าสู่ระบบบการศึกษาของไทย จากการถูกเลือกให้เป็นกิจกรรมนันทนาการอย่างหนึ่งในสถานศึกษา ตลอดจนหน่ววยงานต่าง ทั้งของรัฐละเอกชนได้พิจารณาเห็นว่ากิจกรรมเปตองนั้นเป็นกิจกรรมกีฬาและนันทนการ ที่ส่งเสริมความสามัคคีและลดความเครียดจากงานการเรียน ภารกิจได้เป็นอย่างดี จึงทำให้เปตองได้รัความนิยมเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ

ประวัติกีฬาเปตองในประเทศไทย

กีฬาเปตองได้เริ่มเข้ามาในไทย เมื่อพ ศ 2518 โดยการริเริ่มของนายจันทร์ โพยหาญ ซึ่งเป็นผู้บุกเบิกและนำกีฬาเปตองเข้ามาเผยแพร่ให้คนได้รู้จักอย่างเป็นทางการคนแรก แต่ตอนนั้นยังขาดอุปกรณ์การเล่นของเปตอง (ลูกบลู) เลยได้ปรึกษาและชักชวนนายดนัย ตรืทัศนาถาวร และนายชัยรัตน์ คำนวณ ซึ่งเป็นนักธุรกิจที่มีชื่อเสียงเป็นอย่างมากในขณะนั้น เป็นผู้ลงทุนสั่งลูกเปตองเข้ามาจำหน่ายและเผยแพร่ในประเทศไทย

 

แต่เปตองเป็นกีฬาที่ยังใหม่อยู่มากในเมืองไทย ยังมีคนรู้จักน้อย ทำให้ลูกเปตองจำหน่ายไม่ได้ แต่นายดนัย ซึ่งเป็นผู้ที่มองการณ์ไกล เห็นประโยชน์และความสำคัญของกีฬาเปตอง จึงได้ทำการแจกจ่ายให้แก่ส่วนราชการ ทหาร ตำรวจ รวมทังภาคเอกชนที่สนใจทั่วไป

 

วิธีการเล่นเปตอง

1.เปตองเป็นกีฬาที่เล่นได้กับสนามทุกสภาพ ยกเว้นพื้นคอนกรีตกับพื้นไม้ และพื้นดินที่มีหญ้าสูง

2.ผู้เล่นทุกคนต้องลงสู่สนามแข่งขันตามเวลาที่กำหนด ให้ทำการเสี่ยงว่าฝ่ายใดจะเป็นฝ่ายโยนลูกเป้า

3.ลูกเป้าที่โยนไปแล้วถือว่าดีต้องมีกฏเกณฑ์ดังต่อไปนี้

3.1 มีระยะห่างขอบวงกลมด้านใกล้ที่สุดถึงลูกเป้า

3.2 วงกลมต้องอยู่ห่างจากสิ่งกีดขวางต่างๆ และเส้นเขตสนาม หรือเส้นฟาล์วไม่น้อยกว่า 1 เมตร

4.ลูกเป้าที่โยนไปแล้วถูกผู้ตัดสินผู้เล่น ผู้ดู สัตว์หรือสิ่งที่เคลื่อนที่อื่นๆแล้วหยุด ให้นำมาโยนใหม่โดยไม่นับรวม อยู่ในการโยน3ครั้ง ที่ได้กำหนดไว้

การเล่นเปตองที่ดีนั้นต้องใช้สมาธิและส่งแรงในการโยนลุกเป้าออกไป เพื่อให้กรรมการได้วัดระยะและวัดคะแนนว่าผู้ใดจะชนะ เป็นการเล่นที่สนุกสนานอย่างหนึ่ง ของกีฬาประเทศไทย